Ovo je savremena američka psihološka drama o braku koji preživljava užasne traume zbog, blago rečeno, neofrojdističkih razloga. U ovoj drami je svaki sloj i svaki detalj fascinantan. Cinizam ozlojeđenog intelektualca, njegova ravnodušnost, njegov kukavičluk i njegova nemoć da se odupre duhovnoj i moralnoj učnmalosti u okvirima svojih provincijskih mogućnosti, samo je površinski sloj, samo je sarkastička plazma koja pokriva duhovnu pustoš pojedinca okruženog blagodetima civilizacije. Taj cinizam reflektiran blistavim Olbijevim dijalozima može fascinirati, „zabaviti“ sam po sebi, ali i on kao i svi drugi pakosnički verbalizmi prikriva pravo stanje stvari. Prikriva duboku ljudsku dramu posve otvorenu, shvatljivu i jednostavnu. To je drama gotovo blagog karaktera, ona tim ljudima, osuđenim samim na sebe, na trajanje u vlastitom mikrokosmosu ne pruža nikakvu šansu. Ona se svodi na protemelj svih ljudskih pregnuća, na poriv za samoodržanjem i produžetkom vrste. To zvuči „banalno“, ali tako je. Bespoštedna telesnost rađa besplodnu duhovnost, a besplodna duhovnost egzistenciju koja vodi u samouništenje i ništavilo.